GALEGO. PATRIMONIO DA HUMANIDADE

Antón Baamonde

Onte,  venres,  os  membros  da  Iniciativa  para  o  Galego  “Galego. Patrimonio  da  Humanidade”  fixemos  unha rolda  de  prensa  en  Santiago,  na  galería  Sargadelos. Dela  dáse  conta  tanto noutra  entrada  deste  post  coa  información  que  hoxe saca  El  País  como  no  post que  onte  en  El  Voto  con  Botas publicou  Fermín  Bouza que  relata  a  noticia  tal  e  como  a  difundiu  Europapress (por  certo  que  a informadora  me  confunde  cun  curmán,  deputado  do  PP:  a  ver  se  a  confusión  lle  crea  problemas. Non  me  gustaría. Nobreza  obriga ).

A  Iniciativa  para  o  Galego  “Galego. Patrimonio  da  Humanidade”  non  intenta  ser  unha  organización,  senón  un  punto  de  referencia  e  un  espazo  argumentativo,  a  ocasión  para  renovar  as  retóricas  de  defensa do  galego  e  facelas  máis  eficaces  e  inclusivas,  con  maior  poder  de  interpelación  social. Somos  unha  voz  máis  entre  outras. Non  queremos  patrimonializar  algo  que  non  é  noso,  como  non  é  noso  o  Pórtico  da  Gloria,  queremos,  iso  si,  que  os  bárbaros  -este  goberno- non  o  destroce  despois  dunha  noite  de  botellón

O  que  publicitamos  foi  un  acto  a  celebrar  o día  14  de  Novembro,  sábado,  ás  doce  horas  da  mañá,  no  Teatro  Principal  de  Santiago.

Alí  estarán  os  secretarios xerais de  CCOO,  Xosé  Manuel  Sánchez  Aguión  e  de  UXT Galicia,  José  Antonio  Gómez,  acompañados  por  membros  dos  seus  sindicatos. Tamén  estarán  presentes  xentes  do  socialismo  galego. Que  o  PSdeG  faga  estes  xestos  ostensibles  de  colaboración  na  defensa  do  idioma  é  algo  que  debe  ser  valorado  en  todas  as  súas  dimensións.

Por  suposto  estarán  acompañándonos  tamén  rostros  significativos  do  mundo  do  nacionalismo, da  cultura,  académicos  da RAG, profesionais  de  diferentes  ámbitos  -da  avogacía,  da  medicina,  da  economía,  do xornalismo-,  xentes  de  toda  a  compleza  multiformidade  social.

Por  suposto, chamamos  a  cidadanía  a  que  se  una  a  nós  a un  acto  modesto  -ata  tal punto  somos  unha  iniciativa  cívica  que  non  temos  un  euro  nin  para  contratar  a megafonía-,  feito,  iso  si,  coa  paixón  de  quen  defende  cousas  boas  e  coa  ira  que  da  contemplar  como  catro  persoas  que  se  cren  con  dereito  a  berrar  máis  que  os  demais,  subidos  nunha  caixa  de  fruta  son  capaces  de  segregar  tan  mala  bile. Se  alguén  dubida  deste  punto,  ademais  de  acudir  a certas  declaracións  do  goberno  non  exactamente  acertadas  ou  educadas  que  pinche  nos  foros  de  GB. O  sectarismo,  o  fanatismo,  a  inimiga  contra  todo  o  que  non sexa  a  súa  visión  estreita  do  mundo  campa  polos  seus  respeitos. É  a  España  casposa,  carca,  dogmática  e  intolerante  de sempre,  vestida  con  nova  roupaxe.

A  España  inimiga  da  diversidade,  da  pluralidade,  da  tolerancia. “A  que  despreza  canto  ignora”  en  frase  de  Antonio  Machado. A  que  non  entende  que  o  bo  de  España  é  a  súa  pluralidade e  o  seu  multilingüísmo. A  que, educada  por  Franco,  segue  pensando  que  o  único  idioma verdadeiro  é  o  castelán  e  que  hai  que  suprimir  os  outros, salvo  para  a  poesía  ou  para  falar  na  casa. Se  realmente  quixeran  a  España,  e  non  estiveran  enamorados  do  seu  propio  fanatismo,  entenderían  que  a  diversidade  é  un  don,  e  que  combatila  é  un  pecado…  pero  esta  xente  non  entende  nada.Non  dialoga,  só  sabe  facer  proselitismo. Inútil  esperar  por  razóns  equilibradas  e  ecúanimes..

Queremos  que  ese  acto  poña  en  evidencia  que  a  defensa  do  galego,  a  oposición  á  actual  liquidación  que  Feijóo  e  o  seu  goberno  están  poñendo  en  marcha,  non é  patrimonio  dos  nacionalistas,  coma  esa  dereita  interesadamente  quere  facer  ver,  senón  que  o  galego  é  un  patrimonio  común  de  todos  os  galegos,  independentemente  da  súa  profesión,  situación  social, ideas,  ou  calquera  outra  característica  idiosincrática  que  cadquén  poda  ter.

Podes  querer  que  o  galego  perdure  se  és  castelán  falante,  se  és  inmigrante,  católico,  protestante  ou  xudeu,  se  che  gusta  fumar  en  pipa,  ou  eres  abstemio,  se  amas  o  cine  de  terror  ou  fártaste  de  repetir  as  dos  irmáns  Marx  ou  as  de Audrey  Hepburn,  se  che da  polo  heavy,  ou  aínda  andas  nos  Beatles. Se  estás  por  Xoel  López  ou  por  Andrea  Calamaro.

Mesmo  se  votas  ou  es  do  PP  podes  estar  pola  defensa  do  galego  e  por  combatir  contra  este  novo  cinismo  dos  actuais  dirixentes  desta  pandilla  de  neo-pijos. Sen  meterse  en  profundidade,  un  pode  facer  notar  que  a orixe  social  de  moitos  dos  membros  deste  goberno,  comezando  pola  do  seu  presidente  é  bastante  modesta,  e de  medios  maioritariamente  galego falantes. Tal  vez  por  iso  queiran  poñer  terra  de  por  medio. Terra  de  por  medio  do  seu  propio  pasado,  do  lugar  de  ónde veñen. É  a explicación  máis  clásica  entre  todas, a  máis  repetida, pero  iso  non  significa  que  sexa  falsa.

Os  meus  amigos  castelán  falantes  non  teñen  problema  algún  co  decreto  do  50-50. Ao  contrario:  queren  que  os  seus  fillos  teñan  esa  oportunidade  de  coñecer  o  idioma  do  noso  pasado  e  agardemos  que  tamén  do  noso  futuro. Non  se  trata  dun  combate  entre  comunidades  lingüísticas  como  estes  energúmenos  pretenden  suxerir.

Tampouco  se  trata  dun combate  entre  os  que  queren  a  independencia  de  Galicia  e  os  que  queren  que  España  sexa  un  estado  federal,  ou  aqueles  aos  que  lles  gusta  a  cousa  como  está  -a  comunidade  autónoma  coas  competencias  de hoxe-. Todos  poden  querer  o  galego. Este  é  un  país  libre,  unha  democracia  que  a  uns  nos  costou  algun perigo  ou  algún  esforzo  axudar  a  traer. Alguns  tivemos  ese  entusiasmo:  o  da  liberdade. Aos  que  pretenden  a  imposición  do  castelán eu,  polo  menos,  non  lembro  que  estiveran  do  mesmo  lado. Moláballes  o  retrato  de  Franco. E  o  de  Millán  Astray,  ao  parecer.

Dinnos  que  o  galego  é  unha  imposición. Pero  os  mesmos  que  afirman  iso  de  leis  votadas  por  parlamentos  democráticos  -un detalle  que  solen  esquecer- non  teñen  reparo  en  negar  o  dereito  e  a  liberdade  das  mulleres  a  interromper  o  seu  embarazo,  nin  erguen  a  voz  porque  non  se  poda  escoller,  nos  centros  privados  e  concertados,  outra  asignatura  que  relixión. É  a  Lei  do  Embudo. Un  uso  ventaxista  dos  conceptos. Falacias  repetidas  que  acaban  tomando  corpo.

Tamén  nos  aseguran  que  os  dereitos  son individuais,  que  non  hai  dereitos  colectivos. ¿Sería  bo  que  cada  traballador negociase  de  modo  individual  co  seu  patrón?. ¿Non  sería  esa  liberdade  outro  modo  de  consagrar  o  dereito  do  máis  forte?.

Aqueles  que  son  tan  ciumentos  dos  dereitos  dos  pais  ¿ignoran  que  a  educación  é  un  dereito  que  busca  a  igualdade  de  oportunidades  e  que  os  pais  comenten  un  delito  se  non  envían  aos  seus  fillos  á  escola  que  é  obligatoria  e  universal?. Ignoran  que  un  pai  non  é  libre  para  golpear  ou  maltratar  ao  seu  flo. ¿Que  existe  esa  cousa,  a  lei,  que  regula as  relacións  sociais?

Acaso  os  cínicos  que  falan  de imposición  do  galego  son  anarquistas  que  pretenden  a  destrucción  do  Estado ? Ignoran  que,  en  España,  coñecer  o  castelán  é  un  imperativo  legal  consagrado  pola  Constitución?. Non,  non  ignoran. De  feito,  o  fondo  do  seu  argumente é  ese:  que  só  se  impoña  un  idioma,  e  que  os  outros  queden  desprotexidos  das  leis  que garantizaban  a  súa  igualdade  co  castelán. O  que  queren  é  a  liquidación  dos  idiomas  non  casteláns  porque,  no  seu  delirio,  razonan  como  aqueles  independentistas  que  só  concibe  aos  paises  con  un  único idioma. No  fondo  pensan  que  o  galego  é  un  idioma  estranxeiro…  son  fanáticos  que  se  ignoran  a  si  mesmos.

Fanáticos  que.  iso  si,  son  defendidos  polo  actual  goberno  galego  e  que  contan  cunha  axuda  de  corifeos  numerosa. Por  medios  de  comunicación,  clubes  financeiros  -as  redes  do  conservadorismo  galego  máis  añoso-. Fanáticos  que  xogan  coas  cartas  marcadas. Máis  tempo  ao  tempo. Xa  o  dixo  Lincoln “Pódese  enganar  a  alguns  algún tempo,  pero non  se  pode  enganar  a  todos  todo  o  tempo”.